Iridium(III)chlorideis een belangrijke anorganische verbinding die voornamelijk bestaat uit iridium en chloor. De molecuulformule is IrCl3, CAS 10025-83-9 en het molecuulgewicht is 271,34. Het is een donkergroene vaste stof met een metaalachtige glans. Het heeft een hoog smelt- en kookpunt, met een smeltpunt van 269 graden en een kookpunt van sublimatie. In de lucht is Iridium (III) Chloride gevoelig voor vochtopname en vervloeiing. Het heeft meerdere chemische eigenschappen, waaronder stabiliteit, oplosbaarheid en magnetisme. Het heeft een hoge stabiliteit en reageert niet met zuurstof en waterdamp in de lucht bij kamertemperatuur. Bij hoge temperaturen heeft het een goede thermische stabiliteit en is het bestand tegen hogere temperaturen. Bovendien heeft het paramagnetisme en een ongepaard elektronengetal van 1, daarom heeft het zwak magnetisme. Onder invloed van een extern magnetisch veld zal het magnetische moment afbuigen en een magnetisatieverschijnsel vertonen. Het kan worden gebruikt als grondstof voor de bereiding van andere iridiumverbindingen, en kan worden gebruikt bij de synthese van organometaalverbindingen, katalysatordragermaterialen, elektronische apparaten en andere gebieden. Bovendien kan het ook worden gebruikt bij het onderzoek naar de bereiding van supergeleidende materialen bij hoge temperaturen, wat nieuwe ideeën en methoden oplevert voor de ontwikkeling van supergeleidende materialen.
(Productlink: https://www.bloomtechz.com/chemical-reagens/laboratory-reagens/iridium-iii-chloride-cas-10025-83-9.html)
Iridium (III) Chloride is een anorganische verbinding waarvan de chemische eigenschappen voornamelijk stabiliteit, oplosbaarheid, magnetisme en katalytische activiteit omvatten.
1. Stabiliteit
Iridium (III) Chloor heeft een hoge stabiliteit en is bestand tegen de invloed van zuurstof en waterdamp in de lucht bij kamertemperatuur. Het reageert niet met deze gassen en behoudt zijn oorspronkelijke chemische eigenschappen. Door deze stabiliteit kan Iridiumchloride veilig worden gebruikt in het dagelijks leven.
Bovendien vertoont iridiumchloride ook een goede thermische stabiliteit in omgevingen met hoge temperaturen en is het bestand tegen hogere temperaturen. Dit betekent dat het bij bepaalde chemische reacties waarbij hoge temperaturen nodig zijn, kan worden gebruikt als katalysator of reactant zonder te worden ontleed.
Bovendien heeft het ook een goede chemische stabiliteit. Het reageert niet met de meeste zuren en basen en behoudt zijn oorspronkelijke chemische eigenschappen. Door deze stabiliteit kan Iridiumchloride reageren met andere chemicaliën zonder te worden vernietigd.
2. Oplosbaarheid
Iridium (III) Chloride heeft een goede oplosbaarheid in water en in organische oplosmiddelen. Het kan gemakkelijk in water oplossen en heeft een relatief hoge oplosbaarheid in water. Ondertussen kan het ook oplossen in organische oplosmiddelen zoals ethanol en ether. Tijdens het oplossingsproces zal Iridium (III) Chloride een interactie aangaan met oplosmiddelmoleculen, wat kan worden bereikt door de vorming van coördinatie of ionische bindingen. Daarom kan Iridium (III) Chloride tijdens het oplossingsproces complexen of ionische verbindingen vormen met oplosmiddelmoleculen. De vorming van deze complexen of ionische verbindingen helpt de oplosbaarheid van iridium (III) chloride in water en organische oplosmiddelen te verbeteren.
3. Magnetisme
Iridium (III) Chloride is een verbinding met bijzondere chemische eigenschappen, die een ongepaard elektronengetal van 1 heeft, waardoor het paramagnetisch is. Dit betekent dat onder invloed van een extern magnetisch veld de elektronen rond de atoomkern van Iridium Chloor worden verstoord en afgebogen, wat resulteert in magnetische momenten. Dit magnetische moment zal interageren met een extern magnetisch veld, waardoor Iridiumchloride magnetisatie gaat vertonen. Door het relatief lage aantal ongepaarde elektronen is het magnetisme van Iridium Chloor relatief zwak, maar dit belet niet dat het een belangrijke rol speelt op het gebied van magnetisme.
4. Katalytische activiteit
Iridium (III) Chloride heeft een breed scala aan toepassingen op het gebied van katalyse en is een zeer belangrijke katalysator. Bij organische synthese kan Iridium (III) Chloride de hydrogeneringsreactie van olefinen, alkynen en andere verbindingen katalyseren en deze omzetten in meer verzadigde organische verbindingen. Bovendien kan het ook de oxidatiereactie van verbindingen zoals alcoholen en aldehyden katalyseren en deze omzetten in carbonzuren of ketonverbindingen. Bovendien kan Iridium (III) Chloride ook worden gebruikt voor andere soorten reacties, zoals hydrogeneringsreductiereacties en carbonyleringsreacties. Vanwege zijn efficiënte katalytische prestaties en stabiele chemische eigenschappen wordt Iridium (III) Chloride op grote schaal gebruikt in veel organische syntheseroutes.
Hieronder volgen enkele veel voorkomende chemische reactieformules voor iridium (III) chloor:
1. Reactie met water: IrCl3 + 3H2O → IrCl3(OH)3 + 3HCl
Deze reactie vertegenwoordigt de reactie van iridium (III) chloride met water om IrCl3 (OH) 3 en HCl te produceren. Tijdens de reactie interageert Iridium (III) Chloride met watermoleculen om complexen IrCl te vormen3(OH) 3en HCI.
2. Reactie met CO: IrCl3 + CO → IrCl2(CO)2 + Kl2
Deze reactie vertegenwoordigt de reactie tussen Iridium (III) Chloride en CO om IrCl2 (CO) 2 en Cl te produceren2. Tijdens de reactie interageert Iridium (III) Chloride met CO-moleculen om een complex IrCl te vormen2(CO)2en een chlooratoom in de vrije toestand.
3. Reactie met olefinen: IrCl3 + 3C2H4→ IrCl3(C2H5)3 + 3HCl
Deze reactie vertegenwoordigt de reactie van iridium (III) chloride met olefinen om IrCl3 (C2H5) 3 en HCl te produceren. Tijdens de reactie interageert Iridium (III) Chloride met olefinemoleculen om complexen IrCl te vormen3(C2H5)3en HCI.
4. Reactie met alcohol: IrCl3+ 3ROH → IrCl3(OF)3+ 3HCl
Deze reactie vertegenwoordigt de reactie van iridium (III) chloride met alcohol om IrCl3 (OR) 3 en HCl te produceren. Tijdens de reactie interageert Iridium (III) Chloride met alcoholmoleculen om complexen IrCl te vormen3(OF)3en HCI.
De structuur van Iridium (III) Chloride kan worden beschreven als een verbinding bestaande uit Ir3+-ionen en Cl-ionen. Deze verbinding heeft een geordende structuur over lange afstanden, waarbij elk Ir3+-ion omgeven is door zes Cl-ionen, die een octaëdrische structuur vormen. Deze octaëdrische structuur is herhaaldelijk in de ruimte gerangschikt en vormt een driedimensionale netwerkstructuur. Er is een octaëdrische opening rond elk Ir3+-ion, die wordt ingenomen door zes Cl-ionen, die een stabiele structuur vormen.
Bovendien kan de structuur van iridiumchloride ook in detail worden beschreven door middel van röntgenkristallografisch onderzoek. Via deze technologie kunnen we nauwkeurige informatie over de afstand en de hoek tussen atomen in het kristal verkrijgen. In de kristalstructuur van dit product bevindt elk Ir-atoom zich in een octaëdrische omgeving omringd door zes Cl-atomen. Deze octaëdrische structuur wordt gevormd door coördinatiebindingen tussen Ir-atomen en Cl-atomen. Elk Ir-atoom vormt coördinatiebindingen met drie Cl-atomen, en deze coördinatiebindingen zijn georiënteerd op de hoekpunten van de octaëder.
Daarnaast kan de kristalstructuur ook omschreven worden als een repetitieve gelaagde structuur. In deze structuur vormen elk Ir-atoom en de omliggende Cl-atomen een gelaagde structuur. Deze gelaagde structuren worden herhaaldelijk in de ruimte gerangschikt en vormen een volledige kristalstructuur. Elke gelaagde structuur bevat een octaëdrische omgeving die bestaat uit Ir- en Cl-atomen, die herhaaldelijk geordende structuren over lange afstanden in de ruimte vormen.
De ontwikkelingsgeschiedenis van Iridium (III) Chloride gaat terug tot het einde van de 19e eeuw, toen wetenschappers iridiumhalogenideverbindingen begonnen te bestuderen en bereiden. Voordien was het onderzoek naar de chemische eigenschappen en verbindingen van iridium als zeldzaam metaalelement relatief beperkt. Met de ontwikkeling van de industrie, wetenschap en technologie is het belang van iridium en zijn verbindingen echter geleidelijk erkend en gewaardeerd.
In vroeg onderzoek hebben wetenschappers met succes Iridium (III) Chloride bereid door iridium en chloorgas bij hoge temperaturen te laten reageren. Deze bereidingsmethode heeft echter een lage opbrengst en het is moeilijk om zuivere verbindingen te verkrijgen. Daarom hebben wetenschappers de daaropvolgende decennia gezocht naar effectievere methoden om dit product te bereiden.
Na het ingaan van de 20e eeuw, met de voortdurende vooruitgang van chemisch onderzoek en experimentele technologie, is het onderzoek naar iridium (III) chloor ook verder verdiept en ontwikkeld. Onderzoekers hebben ontdekt dat door iridium en ammoniumchloride als grondstoffen te gebruiken en te reageren bij hoge temperaturen, iridium (III) chloride met een hogere zuiverheid kan worden verkregen. Deze bereidingswijze wordt tot op de dag van vandaag gebruikt en is de bereidingswijze geworden
Een van de belangrijkste benaderingen.
Naast de ontwikkeling van bereidingsmethoden breiden ook de toepassingsgebieden zich voortdurend uit. In vroeg onderzoek werd het voornamelijk gebruikt als katalysator en chemisch reagens. Met de ontwikkeling van wetenschap en technologie en de uitbreiding van toepassingsgebieden is het echter geleidelijk toegepast op gebieden als opto-elektronische materialen, elektronische apparaten en brandstofcellen. Bovendien wordt het op grote schaal gebruikt bij de synthese van andere iridiumverbindingen, wat een breder perspectief biedt voor de toepassing van iridiumelementen.