Fenbendazol Ivermectine

Ivermectine verhoogt de afgifte van de remmende neurotransmitter gamma-aminoboterzuur (GABA) bij parasieten en opent glutamaat-gecontroleerde chloride-ionenkanalen, waardoor de permeabiliteit van zenuwmembranen voor chloride-ionen wordt verbeterd en de overdracht van neurale signalen wordt geblokkeerd. Dit soort zenuwinterferentie kan parasitaire zenuwverlamming veroorzaken, spiercellen verliezen hun vermogen om samen te trekken en er uiteindelijk voor zorgen dat de parasiet sterft als gevolg van het onvermogen om te bewegen.

Ivermectine kan ook interfereren met het energiemetabolisme van parasieten, door hun opname van glucose te remmen, hun energiereserves uit te putten en de dood van de parasiet verder te versnellen.

Fenbendazol heeft een sterk dodend effect op nematoden, lintwormen en staartwormen, terwijl ivermectine een goed dodend effect heeft op nematoden en geleedpotigen (zoals mijten en teken). De combinatie van de twee kan vrijwel alle voorkomende parasitaire soorten bij vee en pluimvee omvatten, inclusief nematoden, lintwormen, staartvinnen en geleedpotigen.

Fenbendazol interfereert voornamelijk met het microtubuli-eiwit en het glucosemetabolisme van parasieten, terwijl ivermectine voornamelijk interfereert met neurotransmitters en chloride-ionkanalen. De complementariteit van dit werkingsmechanisme maakt het mogelijk dat parasieten in meerdere fysiologische stadia worden aangevallen, waardoor de effectiviteit van de ontworming aanzienlijk wordt verbeterd en de mogelijkheid van parasitaire resistentie wordt verminderd.

Fenbendazol remt de aggregatie van microtubuli-eiwitten in parasietcellen, waardoor hun microtubuli-systeem wordt verstoord, wat leidt tot gehinderde celdeling, een abnormaal energiemetabolisme en er uiteindelijk voor zorgt dat de parasiet sterft als gevolg van het onvermogen om normaal te groeien en zich voort te planten.

Reguleert de immuunrespons van de gastheer, verbetert het vermogen om parasieten te bestrijden en heeft remmende effecten op sommige bacteriën.
Insectenwerend spectrum: Het is breed-spectrum effectief tegen rondwormen, haakwormen, zweepwormen, lintwormen, enz., en de metaboliet Orfendazol verlengt de werkingsduur.

Medicijnen kunnen de opname van glucose door de parasiet remmen, wat leidt tot uitputting van glycogeen, afbraak van het energiemetabolisme en versnelde dood van de parasiet.

Fenbendazol kan de fysiologische structuur van lintwormen en andere parasieten die zich aan de darmwand hechten verstoren, waardoor ze met de ontlasting kunnen worden uitgescheiden.

Overdosering is de belangrijkste risicofactor voor bijwerkingen. Het veiligheidsbereik van Fenbendazol en Ivermectine is relatief smal, vooral voor gevoelige variëteiten of speciale populaties (zoals die met lever- en nierstoornissen), en overmatige dosering kan leiden tot accumulatie van toxiciteit. De aanbevolen dosis ivermectine voor colliehonden is bijvoorbeeld 50 μg/kg, maar wanneer de dosis 200 μg/kg overschrijdt, neemt het risico op neurotoxiciteit toe van 5% naar 50%.

Vastenmedicatie versnelt de desintegratie van het medicijn en verhoogt de lokale irritatie; Medicatie na de maaltijd vermindert het risico op bijwerkingen door voedsel te bufferen en de maaglediging te vertragen. Het innemen van Fenbendazol 3 uur na de maaltijd bij honden resulteerde bijvoorbeeld in een afname van de incidentie van braken met 40% vergeleken met de nuchtere groep.
Injecteerbare medicatie, vooral intraveneuze injectie, kan ernstigere allergische reacties veroorzaken omdat de medicatie rechtstreeks in de bloedbaan terechtkomt, waardoor het "first pass-effect" van het maag-darmkanaal wordt omzeild. De incidentie van allergische reacties op injecties met menselijk ivermectine (3%) is bijvoorbeeld aanzienlijk hoger dan die van orale formuleringen (1%).

Rassen die MDR1-genmutaties dragen, zoals Collies, zijn zeer gevoelig voor de neurotoxiciteit van Fenbendazol en Ivermectine. Vanwege de verhoogde permeabiliteit van de bloed-hersenbarrière hebben de medicijnen de neiging zich op te hopen in het centrale zenuwstelsel.
Mensen met lever- en nierstoornissen hebben een langzamer metabolisme en uitscheiding van geneesmiddelen, wat gemakkelijk kan leiden tot ophoping van toxische stoffen. Patiënten met cirrose die Ivermectine gebruiken, hebben bijvoorbeeld een bloedconcentratie van geneesmiddelen die 2-3 keer hoger is dan die van gezonde personen, en het risico op neurotoxiciteit is aanzienlijk verhoogd.
Immunosuppressieve patiënten (zoals AIDS-patiënten en ontvangers van orgaantransplantaties) hebben een hoger risico op allergische reacties op geneesmiddelen. Omdat het immuunsysteem in een staat van hoge gevoeligheid verkeert, is het gemakkelijk om overgevoeligheid te veroorzaken.