IGF-1 LR3-injectiewordt subcutaan of intramusculair toegediend en wordt voornamelijk gebruikt om de spiergroei te bevorderen, het weefselherstel te versnellen, de metabolische functie te verbeteren en -veroudering tegen te gaan. Het werkingsmechanisme is vergelijkbaar met natuurlijk IGF-1, maar de langdurigere effecten geven het unieke voordelen in de klinische wetenschap en de bewegingswetenschap. Het activeert de stroomafwaartse PI3K/Akt/mTOR-signaleringsroute door te binden aan de IGF-1-receptor (IGF1R) op het celoppervlak. Deze route is het belangrijkste regulerende netwerk voor celgroei, proliferatie en metabolisme, bevordert de translocatie van glucosetransporter 4 (GLUT4) naar het celmembraan en verbetert de opname en het gebruik van glucose; Tegelijkertijd remt het de gluconeogenese en verlaagt het de bloedsuikerspiegel. Het stimuleert ook direct de eiwitsynthese, remt de eiwitafbraak en bevordert de hypertrofie en proliferatie van spiercellen. Door Cycline D1 op te reguleren en Cycline p21 neerwaarts te reguleren, worden de celdeling en regeneratie versneld.
|
|
|
IGF 1 LR3 COA
De paradox van IGF-1 LR3 bij het hermodelleren van A-plaques en cognitieve verbetering bij de ziekte van Alzheimer
De ziekte van Alzheimer (AD) is de meest voorkomende neurodegeneratieve ziekte, gekenmerkt door seniele plaques gevormd door de afzetting van bèta-amyloïde eiwit (A), neurofibrillaire kluwens (NFT's) gevormd door overmatige fosforylering van Tau-eiwit, en neuronaal verlies. De afgelopen jaren heeft de rol van het insuline{1}}achtige groeifactorsysteem (IGF) in de pathofysiologie van de ziekte van Alzheimer steeds meer aandacht gekregen. Onder hen,IGF 1 LR3-injectie, als moleculair gemodificeerde IGF-1-analoog, is een veelbesproken onderwerp geworden in onderzoek naar de behandeling van Alzheimer vanwege de lange halfwaardetijd en verbeterde biologische activiteit.
A plaque-remodellering: bewijs en mechanisme
Een van de belangrijkste gevolgen vanIGF 1 LR3-injectiebij de behandeling van AD is de regulerende rol ervan bij A-pathologie, vooral bij het bevorderen van de remodellering en klaring van A-plaques. In deze sectie zullen het experimentele bewijsmateriaal en de moleculaire mechanismen waarmee IGF-1 LR3 het A-metabolisme beïnvloedt, in detail worden onderzocht.
Onderzoek heeft aangetoond dat behandeling met IGF-1 LR3 de samenstelling en morfologie van A-plaques aanzienlijk kan veranderen. Engel et al. ontdekte dat 5XFAD-muizen die gedurende 7 maanden met intranasaal LR3-IGF-1 werden behandeld, een afname van vezelige plaques en een toename van inerte plaques in hun corticale gebieden vertoonden. De transformatie van dit type plaque is van groot belang, omdat vezelige plaques doorgaans geassocieerd worden met sterkere neurotoxiciteit en ontstekingsreacties, terwijl inerte plaques relatief goedaardig zijn.
Belangrijker nog is dat de behandeling met LR3 gepaard gaat met een vermindering van het aantal A-oligomeren met een laag molecuulgewicht. A-oligomeren worden momenteel beschouwd als de belangrijkste neurotoxische stoffen bij AD, met een sterkere toxiciteit dan vezelig A en nauw verwant aan synaptische disfunctie en cognitieve stoornissen. Daarom kan het verminderen van A-oligomeren een van de belangrijkste voordelen van IGF-1 LR3-therapie zijn.
Een ontruimingsmechanisme
Het mechanisme waarmee IGF-1 LR3 de A-klaring bevordert, omvat meerdere routes, waaronder het versterken van celfagocytose, het bevorderen van enzymafbraak en het verbeteren van de vasculaire klaring:
Gliacel-gemedieerde fagocytose
Uit onderzoek is gebleken dat IGF-1 LR3 het fagocytische vermogen van microglia en astrocyten tegen A kan versterken. In vitro-experimenten hebben aangetoond dat behandeling met LR3-IGF-1 de opname van A 1-42-peptide door BV-2-microglia kan verbeteren, wat geassocieerd is met opregulatie van genroutes gerelateerd aan actine-remodellering en endocytose. Ondertussen hebben onderzoeken aangetoond dat de afwezigheid van het scaffold-eiwit Rack1 in microglia de IGF-1-niveaus verhoogt, wat op zijn beurt het fagocytische vermogen van astrocyten verbetert door middel van IGF-1-IGF-1R-signalering en de A-afzetting vermindert.
Enzymatische afbraakroute
IGF-1-signalering kan de expressie van verschillende A - afbrekende enzymen opreguleren, waaronder insuline-afhankelijke enzym (IDE), enkefalinase (NEP) en matrixmetalloproteïnasen (MMP's). Deze enzymen kunnen A afbreken in kleinere, niet-giftige fragmenten, waardoor de A-afzetting wordt verminderd.
Vasculaire klaring en bloed-hersenbarrièrefunctie
Aangenomen wordt dat IGF-1 de bloed--hersenbarrièrefunctie verbetert en de klaring van A uit interstitiële vloeistof naar perifeer bloed bevordert. Dit proces omvat het opreguleren van de expressie van A-transporters zoals lipoproteïnereceptor-geassocieerd eiwit 1 met lage-dichtheid (LRP-1) en P-glycoproteïne. Studies hebben echter aangetoond dat niet in alle modellen is bevestigd dat verhoogd perifeer IGF-1 een effect heeft op de A-klaring, wat erop wijst dat de rol van IGF-1 bij de vasculaire klaring van A kan afhangen van specifieke fysiologische omgevingen en toedieningsmethoden.
Regulatie van neuro-inflammatie
De afzetting van A veroorzaakt gewoonlijk neuro-inflammatoire reacties, waardoor microglia en astrocyten worden geactiveerd om pro-inflammatoire cytokines vrij te geven, waardoor de neuronale schade wordt verergerd. IGF-1 LR3 vertoont een regulerend effect op neuro-inflammatie, mogelijk door het remmen van de NF - KB-signaalroute en het verminderen van de productie van pro-inflammatoire cytokines zoals TNF-, IL-1 en IL-6 om de ontstekingsreactie te verlichten.
Regulerend effect en bewijs van IGF-1 LR3 op A-pathologie
| Regelgevingsmechanisme | Experimenteel bewijs | Modelsysteem |
| Transformatie van plaquemorfologie | Vezelige plaques nemen af, inerte plaques nemen toe | 5XFAD transgene muizen |
| Reductie van A-oligomeren | Verlaagde niveaus van A-oligomeren met een laag molecuulgewicht | 5XFAD transgene muizen |
| Fagocytose van microglia | Verbeter de opname van A1-42-peptide | BV-2 microglia |
| Fagocytose van astrocyten | Verbeterde fagocytische activiteit gemedieerd door IGF-1 | Primaire astrocyten |
| Neuro-inflammatoire regulatie | Verminderde afgifte van pro-inflammatoire cytokines | Meerdere AD-modellen |
Regionale specifieke effecten
Interessant genoeg vertoont de impact van IGF-1 LR3 op A-pathologie specificiteit voor het hersengebied. Uit onderzoek is gebleken dat bij behandeling met LR3 vooral verbetering in A-plaques in de hersenschors werd waargenomen, terwijl het effect in de hippocampus niet zo significant was. Dit regionale verschil kan verband houden met verschillen in IGF-1R-expressieniveaus, gliale celdichtheid of A-afzettingskenmerken in verschillende hersengebieden.
Het gebrek aan verbetering van de A-pathologie in de hippocampus, een belangrijk hersengebied voor leren en geheugen, kan gedeeltelijk verklaren waarom IGF-1 LR3-behandeling geen significante cognitieve voordelen opleverde terwijl de algehele A-belasting verbeterde. Deze bevinding suggereert dat voor een succesvolle behandeling van AD mogelijk voldoende pathologische verbetering in belangrijke geheugengerelateerde hersengebieden moet worden gewaarborgd.
Experimenteel bewijs
Meerdere onderzoeken hebben het gebrek aan cognitieve verbetering bevestigdIGF 1 LR3-injectietherapie. Engel et al. behandelde 5XFAD-muizen gedurende 7 maanden met intranasale LR3-IGF-1 en evalueerde hun cognitieve functie via meerdere gedragstesten, waaronder Morris-waterdoolhof en nieuwe objectherkenning. Ze ontdekten dat hoewel de corticale A-pathologie verbeterde, de behandeling de cognitieve symptomen niet significant veranderde. Op vergelijkbare wijze toonde chronische verhoging van plasma-IGF-1-niveaus in klinische onderzoeken bij mensen geen cognitieve voordelen voor AD-patiënten in een een jaar durend onderzoek naar groeihormoonsecretagogen. Deze paradox is niet uniek voor IGF-1 LR3, en soortgelijke verschijnselen zijn waargenomen bij andere A-gerichte therapieën, zoals sommige A-antilichaamtherapieën die A effectief uit de hersenen kunnen verwijderen, maar beperkte cognitieve voordelen hebben. Dit geeft aan dat er mogelijk aanzienlijke hiaten bestaan in het huidige begrip van de pathologische mechanismen van AD.
Mogelijke verklaring van paradox
Pathologische complexiteit en onomkeerbaarheid
AD is een complexe multipathologische procesziekte die niet alleen A-afzetting omvat, maar ook verschillende pathologische kenmerken zoals Tau-eiwitlaesies, neuro-inflammatie, synaptische disfunctie en neuronaal verlies. In het late stadium van de ziekte kunnen deze pathologische veranderingen een onomkeerbaar punt hebben bereikt, en zelfs als de A-afzetting wordt opgeheven, zullen andere pathologische processen nog steeds de ziekteprogressie en cognitieve achteruitgang aandrijven.
Vooral neuronaal verlies, dat een belangrijke structurele basis is voor cognitieve stoornissen bij AD-patiënten. Aan het begin van de behandeling met IGF-1 LR3 kan er aanzienlijk neuronaal verlies zijn opgetreden, en eenvoudige klaring van A kan de verloren neuronen en neurale netwerkverbindingen niet herstellen.
Probleem met behandeltijdvenster
Er zijn steeds meer aanwijzingen dat een gerichte therapie een kritisch behandeltijdsbestek kan hebben. In de vroege stadia van de ziekte kan interventie effectiever zijn als er al een pathologie bestaat, maar andere onderliggende pathologische processen zich nog niet volledig hebben ontvouwen. In het late stadium van de ziekte, wanneer de pathologische cascadereactie volledig is geïnitieerd, is eenvoudige klaring van A mogelijk niet langer voldoende om de ziekteprogressie te veranderen. In de meeste preklinische onderzoeken begint de behandeling met IGF-1 LR3 nadat A-afzetting is vastgesteld, waardoor het optimale behandelingsvenster mogelijk wordt gemist. Toekomstig onderzoek moet de effectiviteit van interventies in eerdere stadia van de ziekte onderzoeken.
Neurale circuits en synaptische plasticiteitsstoornissen
Langdurige blootstelling aan A-oligomeren kan leiden tot aanhoudende veranderingen in de synaptische plasticiteit en disfunctie van neurale circuits. Zelfs als A wordt gewist, kunnen deze functionele veranderingen nog steeds aanhouden. Het is bekend dat A-oligomeren de potentiëring op lange- termijn (LTP) belemmeren, depressie op lange- termijn (LTD) bevorderen en het verkeer en de stabiliteit van neurotransmitterreceptoren beïnvloeden. Bovendien hebben onderzoeken aangetoond dat, hoewel IGF-1 LR3-therapie A-oligomeren met laag molecuulgewicht kan verminderen, het beperkte effecten kan hebben op andere toxische A-soorten (zoals A * 56 of oligomeren met hoger molecuulgewicht), die de synaptische functie kunnen blijven aantasten.
Populaire tags: igf 1 lr3 injectie, leveranciers, fabrikanten, fabriek, groothandel, kopen, prijs, bulk, te koop