Angiotensine II-peptide

Het syntheseproces begint met de uitscheiding van angiotensinogeen door de lever. De glomeruli van de nieren zetten angiotensinogeen om in angiotensine I (Ang I) door renine uit te scheiden. Vervolgens wordt Ang I omgezet in Ang II door de katalyse van angiotensine-converting enzyme (ACE) in endotheelcellen. Het is vermeldenswaard dat naast de klassieke route van ACE, recente onderzoeken hebben aangetoond dat Ang II ook kan worden gegenereerd via niet-ACE-routes zoals ACE-2 en chymotrypsine. De ontdekking van deze routes vergroot ons begrip van het RAAS-systeem verder, vooral in bepaalde pathologische toestanden zoals ontsteking en ischemie, die een belangrijke rol kunnen spelen.

Het genereren van Ang II is niet alleen een opeenvolgend enzymatisch reactieproces, maar wordt ook gereguleerd door meerdere factoren. Wanneer de bloeddruk bijvoorbeeld daalt en het bloedvolume afneemt, activeren de nieren het RAAS-systeem door de reninesecretie te versnellen, waardoor de productie van Ang II wordt bevorderd. Bovendien kunnen factoren zoals excitatie van het sympathische zenuwstelsel en hyponatriëmie ook de afgifte van renine uit de nieren stimuleren, waardoor de synthese van Ang II wordt verergerd. Dankzij de betrokkenheid van deze regulerende factoren kan het RAAS-systeem de productie van Ang II flexibel reguleren in dynamisch veranderende fysiologische toestanden om aan de verschillende behoeften van het lichaam te voldoen.

1. Bloeddrukregulatie
Angiotensine II wordt algemeen beschouwd als een van de sterkste vasopressoren in het lichaam. Het handhaaft een stabiele bloeddruk op verschillende manieren:
Directe vasoconstrictie: Het kan de AT1-receptor op vasculaire gladde spiercellen activeren, waardoor vasoconstrictie ontstaat en de perifere vasculaire weerstand toeneemt, waardoor de bloeddruk direct stijgt.
Verhogen van de activiteit van het sympathische zenuwstelsel: Door de activiteit van het sympathische zenuwstelsel te verbeteren, bevordert het de afgifte van noradrenaline, waardoor het hartminuutvolume verder toeneemt, wat leidt tot verhoogde bloeddruk.

Aldosteronafscheiding: Het kan de bijnierschors stimuleren om aldosteron af te scheiden, wat de reabsorptie van natrium door de niertubuli bevordert, waardoor de hoeveelheid natrium in het lichaam toeneemt, waardoor het bloedvolume en de bloeddruk op peil blijven.

Antidiuretisch hormoonsecretie: Het kan ook de reabsorptie van water door de nieren verbeteren door de secretie van antidiuretisch hormoon (ADH) te bevorderen, waardoor het bloedvolume en de bloeddruk toenemen.
Door deze multidimensionale effecten is de regulering van de bloeddruk zeer krachtig, vooral als het gaat om acute hypotensie of bloedverlies. Het RAAS-systeem herstelt snel de bloeddruk door te activerenangiotensine ii-peptide.

2. Waterzoutbalans
Speelt een cruciale rol bij het reguleren van de waterzoutbalans in het lichaam. Door op de nieren in te werken, kan het het metabolisme van natrium, kalium en water reguleren, waardoor de vochtbalans in het lichaam behouden blijft.
Werking van aldosteron: Door de secretie van aldosteron te stimuleren, bevordert het de reabsorptie van natrium door de niertubuli en verbetert het de uitscheiding van kalium, wat helpt het bloedvolume op peil te houden.
Antidiuretisch hormoonwerking: Het kan ook inwerken op de hypothalamus om de afgifte van antidiuretisch hormoon (ADH) te bevorderen en de waterreabsorptie te verhogen, wat niet alleen helpt het bloedvolume op peil te houden, maar ook een belangrijke rol speelt bij het handhaven van de bloeddruk.

3. Nierregulatie
In de nieren spelen ze een cruciale rol, vooral bij lage bloeddruk en lage bloedstroom:
Glomerulaire bloedstroomregulatie: Door de afferente arteriolen te vernauwen, kan de glomerulaire filtratiesnelheid (GFR) worden verhoogd. Dit effect helpt de nieren om bij een lage bloedstroom voldoende metabolische functie te behouden.
Natriumreabsorptie: In de niertubuli bevordert het de reabsorptie van natrium, terwijl het de reabsorptie van water door de tubuli verbetert. Dit handhaaft niet alleen de vloeistofstabiliteit, maar helpt ook de bloeddruk op peil te houden door het bloedvolume te reguleren.

4. Regulatie van het zenuwstelsel en drinkgedrag
In het centrale zenuwstelsel heeft angiotensine II significante fysiologische effecten, vooral op het gebied van de vloeistofregulatie en het drinkgedrag. Door in te werken op het dorstcentrum in de hypothalamus, kan het individuen stimuleren een sterk verlangen te hebben om water te drinken, waardoor de water- en zoutbalans in het lichaam wordt hersteld. Bovendien heeft het ook een regulerend effect op het sympathische zenuwstelsel, wat de activiteit van het sympathische zenuwstelsel kan verbeteren, waardoor de hartslag en bloeddruk verder stijgen, waardoor een positieve feedbacklus wordt gevormd om snel te reageren op noodsituaties zoals bloeddrukdaling of bloeding.

De regulerende rol van deze zenuwstelsels zorgt ervoor dat ze een onvervangbare kernrol spelen bij het handhaven van de bloeddrukhomeostase en de vochtbalans. Het regulerende effect op het centrale zenuwstelsel omvat niet alleen de inname van water, maar ook verdere regulatie van het cardiovasculaire systeem, waardoor de coördinatie van de systemische hemodynamiek wordt gewaarborgd.

1. Hypertensie
Speelt een centrale rol bij het optreden en in stand houden van hypertensie. Het veroorzaakt een verhoging van de bloeddruk door vasoconstrictie te bevorderen, de perifere weerstand te verhogen en het bloedvolume te vergroten. Overmatige activering op lange termijn zal leiden tot aanhoudende hypertensie, waardoor schade aan organen zoals het hart, de bloedvaten en de nieren ontstaat. Vooral het directe effect op de vasculaire gladde spieren en het hart kan de cardiovasculaire remodellering bevorderen, waardoor de vicieuze cirkel van hypertensie wordt verergerd. Hypertensie is een belangrijke risicofactor voor hart- en vaatziekten, en hypertensie op de lange- termijn kan tot verschillende complicaties leiden, zoals arteriosclerose, hartfalen en beroerte.

2. Cardiovasculaire remodellering en myocardiale hypertrofie
Activering van celproliferatie, ontstekingsreactie en collageenafzetting via AT1-receptoren leidt tot hartremodellering en myocardiale hypertrofie. Deze cardiale hermodellering manifesteert zich voornamelijk als myocardiale fibrose en een toename van de dikte van de ventriculaire wand, waardoor het hart niet goed kan functioneren onder langdurige -termijn hypertensie of hartfalen. De rol in hartspiercellen en fibroblasten leidt niet alleen tot structurele veranderingen in het hart, maar kan ook resulteren in een geleidelijke achteruitgang van de hartfunctie, wat uiteindelijk kan leiden tot hartfalen.

3. Atherosclerose
Het speelt een belangrijke rol bij de vorming van atherosclerose. Door de proliferatie van vasculaire gladde spiercellen, schade aan endotheelcellen en het teweegbrengen van chronische ontstekingsreacties te bevorderen, bevordert het de schade en lipidenafzetting van arterieel endotheel en vormt uiteindelijk atherosclerotische plaque. Atherosclerose is een chronische ziekte en het ontwikkelingsproces ervan hangt nauw samen met hoge bloeddruk, diabetes en andere ziekten. Het effect ervan verergert dit proces verder, waardoor de dikte van de arteriële wand toeneemt en de elasticiteit afneemt, wat uiteindelijk leidt tot een verhoogde vasculaire weerstand en een slechte bloedstroom, waardoor het risico op cardiovasculaire gebeurtenissen toeneemt.

4. Nierletsel en chronische nierziekte
Het heeft meerdere effecten op de nieren, en de activering van Ang II op de lange termijn- houdt nauw verband met nierbeschadiging en chronische nierziekte (CKD). Ang II verhoogt de glomerulaire druk, wat leidt tot glomerulaire hypertensie en proteïnurie, terwijl structurele schade aan de nieren wordt verergerd door collageenafzetting en interstitiële fibrose te bevorderen. Bij de progressie van chronische nierziekte veroorzaakt het effect niet alleen een afname van de nierfiltratiefunctie, maar leidt het ook tot het fibroseproces van de nieren, wat uiteindelijk kan leiden tot terminale nierziekte (ESRD).

5. Ontstekingsreactie en oxidatieve stress
Het speelt ook een belangrijke rol bij ontstekingen en oxidatieve stress door NADPH-oxidase te activeren om reactieve zuurstofsoorten (ROS) te genereren, waardoor ontstekingen en celbeschadiging worden bevorderd. De vorming van ROS kan oxidatieve schade veroorzaken aan biologische macromoleculen zoals celmembranen, eiwitten en lipiden, waardoor lokale en systemische ontstekingsreacties worden verergerd. Door verschillende pro-inflammatoire cytokines te activeren, zoals IL-6, TNF -, enz., verergert het de oxidatieve stress en de immuunrespons verder. Dit proces is duidelijk zichtbaar bij hypertensie, atherosclerose, hartfalen, diabetes en andere ziekten.

6. Tumorprogressie
Dat blijkt uit steeds meer onderzoekenangiotensine ii-peptidehangt nauw samen met het optreden en de ontwikkeling van tumoren. Niet alleen zorgt het voor de bloedtoevoer naar tumoren door het bevorderen van tumorangiogenese (dat wil zeggen de aanmaak van nieuwe bloedvaten), maar het versnelt ook de progressie van de tumor door de proliferatie van tumorcellen te bevorderen, celapoptose te remmen en de tumormetastase te bevorderen. Vooral bij leverkanker, longkanker, borstkanker en andere soorten tumoren hangt het niveau ervan nauw samen met de maligniteit en prognose van tumoren.