Atosiban CAS-90779-69-4

Klinische toepassing:
Behandeling voor vroeggeboorte: het uitstellen van de bevalling om meer tijd te geven voor de rijping van de foetus of voor het toedienen van glucocorticoïden om de rijping van de longen te bevorderen.
Toedieningsmethode: intraveneuze injectie (initiële oplaaddosis + continu infuus), met een snelle aanvang en een halfwaardetijd- van ongeveer 12 minuten.

Vroegtijdige bevalling verwijst naar degenen die bevallen tussen 28 weken en minder dan 37 weken zwangerschap. De pasgeborene die op dit moment wordt geboren, wordt een premature baby genoemd, met een gewicht van 1000-2499 gram. Vroeggeboorte is een van de belangrijkste oorzaken van perinatale sterfte en ziekte. Premature baby's zijn vatbaar voor verschillende complicaties, zoals het respiratoir distress syndroom, intracraniale bloedingen en infecties als gevolg van onvolgroeide orgaansystemen, die hun kwaliteit van leven en prognose ernstig beïnvloeden. Daarom heeft het nemen van effectieve maatregelen om vroeggeboorte uit te stellen en meer intra-uteriene ontwikkelingstijd voor de foetus te krijgen, een belangrijke klinische betekenis.Atosibanis een analoog van oxytocine, dat zich competitief kan binden aan oxytocine- en vasopressine V1A-receptoren, waardoor de werkingsroutes van oxytocine en vasopressine worden geblokkeerd.

Atosibanis nog steeds de enige baarmoederspecifieke samentrekkingsremmer die door de Europese EMA is goedgekeurd voor vroeggeboorte. In relevante richtlijnen en consensus van experts, zowel nationaal als internationaal, wordt dit ook aanbevolen voor de behandeling van zwangere vrouwen met tekenen van vroeggeboorte. Over het algemeen geldt dat wanneer zwangere vrouwen regelmatige samentrekkingen van de baarmoeder ervaren die elke keer minstens 30 seconden duren, met 4 of meer samentrekkingen binnen 30 minuten, cervicale verwijding van 1-3 cm (bij primiparous vrouwen bereikt deze 0-3 cm), cervicale een verzachting van meer dan 50%, een leeftijd van 18 jaar of ouder en een normale foetale hartslag. Dit kan worden beschouwd als een uitstel van een voortijdige bevalling. Dit wordt vooral gebruikt bij zwangere vrouwen met regelmatige samentrekkingen van de baarmoeder tussen de 24 en 33 weken zwangerschap, een normale foetale hartslag en bij wie de diagnose vroegtijdige bevalling is gesteld.

Het doel van het beschermen van de foetus is het in stand houden van de zwangerschap en het garanderen van een normale ontwikkeling van de foetus in de baarmoeder tot de volledige- bevalling. Dit creëert een stabiele intra-uteriene omgeving voor de foetus door de samentrekkingen van de baarmoeder te remmen en de nadelige effecten ervan op de foetus te verminderen. Het kan de prikkelbaarheid van de gladde spieren van de baarmoeder verminderen, de samentrekking van de baarmoederspieren voorkomen, waardoor de frequentie en intensiteit van de samentrekkingen worden verminderd, problemen zoals foetale hypoxie en angst veroorzaakt door voortijdige samentrekkingen worden vermeden en de kwaliteit van leven en de prognose van foetussen wordt verbeterd. Momenteel omvatten algemeen gebruikte foetale beschermingsmedicijnen in de klinische praktijk ook 2-receptoragonisten (zoals Rituojun en Terbutaline), magnesiumsulfaat en prostaglandinesynthaseremmers (zoals indomethacine).

In praktische klinische toepassingen zijn er veel succesvolle gevallen waarin dit wordt gebruikt om de zwangerschap te behouden. Een zwangere vrouw van 28 jaar ervaart bijvoorbeeld regelmatige samentrekkingen van de baarmoeder na 28 weken zwangerschap, die elke keer ongeveer 40 seconden duren, met 4-5 weeën elke 30 minuten, een verwijding van de baarmoederhals van 1,5 cm en een verzachting van de baarmoederhals die 60% bereikt. De arts constateerde dat het een teken was van vroeggeboorte en voerde onmiddellijk deze behandeling uit. De aanvangsdosis is 6,75 mg, toegediend via injectie van een oplossing van 7,5 mg/ml.

De ontdekkingsgeschiedenis vanAtosibanteruggaat tot de jaren negentig. In die tijd beseften wetenschappers de rol van oxytocine bij vroeggeboorte en begonnen ze te zoeken naar verbindingen die oxytocine konden tegenwerken. Na uitgebreide screening en onderzoek werd het ontdekt. Het werd aanvankelijk ontwikkeld door Ferrer Grupo uit Spanje en later goedgekeurd voor marktintroductie. Het is een kunstmatig gesynthetiseerde peptideverbinding en heeft een chemische structuur die lijkt op oxytocine. Het werkingsmechanisme is het competitief binden aan oxytocinereceptoren op het gladde spierweefsel van de baarmoeder en de decidua, waardoor de door oxytocine gemedieerde afgifte van inositoltrifosfaat wordt voorkomen en daardoor de samentrekkingen van de baarmoeder worden geremd.

De ontdekking van het product heeft uitgebreide screening en onderzoek ondergaan en de farmacologische eigenschappen ervan zijn uniek. Het heeft een hoge mate van baarmoederspecificiteit en een sterk en langdurig -aanhoudend effect op het remmen van baarmoedercontracties. Uit klinische onderzoeken is gebleken dat atoxiban effectief is bij het voorkomen van vroeggeboorte, het verminderen van het risico op vroeggeboorte en het wordt een van de belangrijke geneesmiddelen voor het voorkomen van vroeggeboorte.