Thiazool CAS 288-47-1

1) Antibacteriële medicijnen:

Thiazle-verbindingen zijn een van de meest gebruikte anti-infectieuze geneesmiddelen in de klinische praktijk, en in de klinische praktijk is een groot aantal geneesmiddelen gebruikt, zoals synthetische antibiotica (chinolonen, sulfonamiden, enz.) en antibiotica (penicillines, cefalosporines, macroliden, enz.). De afgelopen jaren is resistentie tegen geneesmiddelen echter een mondiaal probleem geworden, waarbij medicijn-resistente stammen veelvuldig voorkomen en de resistentie van ziekteverwekkers toeneemt. De uitbraak van ‘superbacteriën’ en ‘dodelijke E. coli’ in 2010 resulteerde bijvoorbeeld in een lage werkzaamheid van bestaande medicijnen, wat leidde tot een toename van de sterftecijfers door bacteriële infecties en een ernstige bedreiging vormde voor de menselijke gezondheid.

Er is een dringende behoefte aan de ontwikkeling van nieuwe structuren voor antibacteriële geneesmiddelen. Uit een groot aantal literatuur blijkt dat azoolverbindingen, zoals het meest uitgebreid bestudeerde triazool, imidazool, carbazool en het gemakkelijk gesynthetiseerde en zeer actieve azool, een groot potentieel hebben voor ontwikkeling op het gebied van antibacteriële middelen. Thiazle is, als elektronisch isomeer van triazool, imidazol, imidazol, enz., een nieuw lid geworden in het onderzoek en de ontwikkeling van antibacteriële geneesmiddelen en is ook een van de meest actieve velden. Vooral 2-aminothiazool kan, als elektronisch isomeer van andere actieve groepen, de oplosbaarheid van lipiden en de farmacokinetische eigenschappen verbeteren.

Tot nu toe zijn in de klinische praktijk talloze antibacteriële geneesmiddelen gebruikt die thiazlerringen bevatten, zoals Cefdinir, Ceftibuten, Cefuroxim, Monozoxim-zout, enz., Die goede remmende effecten hebben op Gram-positieve bacteriën, vooral op Gram-negatieve bacteriën. Speelt een belangrijke rol bij de behandeling van bacteriële infecties.

Het wijdverbreide gebruik van thiazle-antibiotica heeft geleid tot frequent optreden van resistentie tegen pathogenen, en er is een dringende behoefte aan de ontwikkeling van nieuwe structurele thiazle-verbindingen. Twaalf thiazlederivaten die adamantaanstructuren bevatten, vertonen een sterke remmende activiteit tegen Gram-positieve bacteriën, Gram-negatieve bacteriën en schimmels.

Vooral het vermogen ervan om bacteriestammen zoals micrococcus, Staphylococcus aureus en Salmonella te remmen is superieur aan eerstelijnsgeneesmiddelen zoals streptomycine en ampicilline. Thiazolineverbindingen zijn zeer geliefd vanwege hun brede antibacteriële spectrum en uitstekende activiteit tegen Gram-positieve bacteriën, en hun gerelateerde structurele modificaties hebben aandacht gekregen. Thiazolinen gemodificeerd met chloorthiazool vertonen een matige remmende activiteit tegen meticilline-resistente Staphylococcus aureus, Staphylococcus aureus en Escherichia coli, terwijl hun activiteit tegen Staphylococcus aureus vergelijkbaar is met die van het klinische geneesmiddel ampicilline.

3) Antituberculose-thiazle-verbindingen:

Daarom moeten er nieuwe soorten medicijnen tegen tuberculose worden ontwikkeld. Nieuwe stikstof-bevattende aromatische heterocyclische verbindingen, vertegenwoordigd door thiazleverbindingen, zijn uitgebreid en diepgaand bestudeerd tegen Mycobacterium tuberculosis. Azoolverbindingen zoals thiazle, triazool en diazool hebben lipideoplosbaarheidscoëfficiënten die vergelijkbaar zijn met de celwand van Mycobacterium tuberculosis, die de celwandvorming kunnen verstoren en de bacteriegroei kunnen remmen. Triazole thiol thiazle 24 heeft een uitstekend antituberculosevermogen, met een MIC-waarde van 8 g/ml.

4) Thiazle-verbindingen tegen kanker:

Het wordt een van de meest uitgebreid onderzochte vakgebieden in de medische wereld. Hoewel er in de klinische praktijk verschillende anti-kankermedicijnen worden gebruikt, zorgen het frequente voorkomen en de diversiteit van kanker, evenals de hoge toxiciteit en lage selectiviteit van anti-kankermedicijnen ervoor dat de bestaande klinische medicijnen verre van voldoen aan de vraag naar medicijnen. De ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen tegen-kanker is nog steeds een urgente en belangrijke kwestie voor farmaceutische chemici. Zolazolverbindingen zijn een van de belangrijke richtingen in de ontwikkeling van geneesmiddelen tegen kanker. Verschillende thiazleverbindingen zoals Pamicogrel (27, Pamicogrel) en Tiazofurine (28, Tiazofurine) zijn met succes gebruikt in de klinische praktijk en spelen een belangrijke rol bij de behandeling van kanker.

5) Antiviraalthiazoolverbindingen: Virale infecties zoals virale hepatitis B, AIDS en SARS zijn infectieziekten die de menselijke gezondheid ernstig aantasten. Vanwege het uiterst complexe werkingsmechanisme tussen virussen en gastheercellen oefenen de meeste antivirale geneesmiddelen hun werkzaamheid uit door toxiciteit te veroorzaken voor zowel gastheercellen als normale cellen in het menselijk lichaam.
De afgelopen jaren zijn er uitbraken geweest van verschillende nieuwe virussen zoals het vogelgriepvirus, het atypische longontstekingsvirus, evenals de nieuwe variant gonorroevirus (H041) die in 2011 in Japan opdook en het nieuwe Bunia-virus dat in China opdook.

Hebben grote uitdagingen gesteld aan de bestaande antivirale geneesmiddelen, en de ontwikkeling van nieuwe antivirale geneesmiddelen is urgent. De afgelopen jaren hebben azoolverbindingen veel belangrijke resultaten geboekt op het gebied van antivirale therapie, vooral met het anti-hiv-medicijn Ritonavir (44, Ritonavir). Daarom zijn thiazle-verbindingen een van de hotspots op het gebied van antivirale geneesmiddelen geworden, en is het construeren van nieuwe structuren van antivirale geneesmiddelen met thiazle-ringen een belangrijke methode geworden voor de ontwikkeling van antivirale geneesmiddelen.

6) Ontstekingsremmende en pijnstillende thiazzelverbindingen: Ontsteking is een afweermechanisme van het lichaam, dat zich klinisch vaak manifesteert als roodheid, zwelling en pijn.

De geneesmiddelen die worden gebruikt voor de vroege behandeling van ontstekingen zijn corticosteroïden, maar langdurig -gebruik van deze antibiotica kan leiden tot afhankelijkheid van het lichaam en kan gemakkelijk een achteruitgang van de functie van de bijnierschors veroorzaken. Daarom zijn niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen met betere anti-inflammatoire effecten een focus geworden van onderzoek en ontwikkeling op het gebied van anti-inflammatoire geneesmiddelen, en hebben ze bevredigende resultaten geboekt op het gebied van anti-inflammatoire, antipyretische en analgetische effecten.

Vooral de niet-steroïde anti{0}}anti-inflammatoire verbindingen van thiazle hebben wijdverspreide aandacht getrokken en veel wetenschappelijke onderzoekers ertoe aangezet zich te wijden aan het onderzoek en de ontwikkeling van thiazle-anti-inflammatoire en analgetische geneesmiddelen.

Het onderzoek naar en de ontwikkeling van thiazelaarverbindingen als ontstekingsremmende en pijnstillende geneesmiddelen omvat voornamelijk twee aspecten: één is de modificatie van bestaande klinische ontstekingsremmende en pijnstillende geneesmiddelen met thiazleringen, zoals de ontstekingsremmende en pijnstillende azoolmedicijnen meloxicam en Sudoxicam (49 Sudoxicam), verkregen door het modificeren van piroxicam, die de voordelen hebben van hoge werkzaamheid en lage toxiciteit; De tweede benadering is het introduceren van andere anti{4}}inflammatoire en analgetische functionele groepen rond de thiazle om nieuwe structuren van anti-inflammatoire en analgetische medicijnen te construeren, zoals de klinische medicijnen Fanetizol (50) en Fentiazac (51).

Het succes van thiazolidinedion-hypoglycemische geneesmiddelen heeft wetenschappers aangemoedigd om effectievere thiazle-hypoglycemische geneesmiddelen te onderzoeken en te ontwikkelen. Er zijn talloze verwante literatuurwerken, waarvan er vele zich voornamelijk richten op katalytische enzymen die het koolhydraatmetabolisme beïnvloeden en nieuwe hypoglycemische verbindingen van thiazzel construeren met uitstekende affiniteit gecentreerd rond de thiazlerring.

8) Anti-epileptica:

Thiazolverbindingen worden momenteel klinisch gebruikt om epilepsie te behandelen, zoals ethylsuccinimide en fenytoïne-natrium.

Thiazle-verbindingen worden als pesticiden op grote schaal in de landbouw gebruikt vanwege hun uitstekende herbicide activiteit, efficiënte regulering van de plantengroei en lage toxiciteit tegen bacteriedodende en insectendodende effecten. Ze hebben uitstekende bijdragen geleverd aan het bevorderen van de ontwikkeling van de veehouderij en de bosbouw en het garanderen van oogsten. Daarom heeft het onderzoek en de ontwikkeling van thiazle-pesticiden brede aandacht gekregen en zijn er veel efficiënte, lage toxiciteit en economische pesticiden ontwikkeld, zoals fungiciden Thifluzamide (76, Thifluzamide), Ethaboxam (77, Ethaboxam), Metthiofanaat (78, Methanovax) en herbicide Chlorpyriprole (79, Mefenacet).