Zearalenon CAS 17924-92-4

Maïs F-2-toxinevergiftiging is onderverdeeld in acute vergiftiging en chronische vergiftiging. Bij acute vergiftiging vertonen dieren opwinding, rusteloosheid, onvast lopen, spiertrillingen door het hele lichaam en plotselinge instorting en dood. Tegelijkertijd kan mucosale cyanose worden waargenomen en is er geen significante verandering in de lichaamstemperatuur. Dieren staan ​​stil, met uitwerpselen die zo dun zijn als water, stinkend, grijsbruin van kleur en vermengd met darmslijm. Frequent urineren, lichtgeel lijkend. Tegelijkertijd manifesteert het zich ook als zwelling van de uitwendige genitaliën, mentale uitputting, verminderde eetlust, buikpijn en diarree. Tijdens de autopsie kunnen ook lymfeklieroedeem, gastro-intestinale mucosale congestie en oedeem, milde leverzwelling, harde textuur en lichtgele kleur worden gevonden.

Bij chronische vergiftiging is de belangrijkste toxiciteit voor vrouwelijk vee groter. Het kan zwelling van de uitwendige genitaliën van vrouwelijk vee veroorzaken. Het fenomeen van congestie, doodgeboorte en uitgestelde miskraam komt op grote schaal voor, vergezeld van het fenomeen van gemummificeerde foetussen. . 50% van de vrouwelijke veestapel heeft last van cysten in de eierstokken, een verhoogde frequentie van oestrus en valse oestrus, vergrote borsten bij fokdieren, spontane lactatie en inductie van mastitis, wat leidt tot een afname van het bevruchtingspercentage. Tegelijkertijd kan het ook leiden tot ophoping van vocht in de voorhuid, verlies van eetlust, ernstig vetverlies en slechte groei bij mannelijk vee.

Momenteel bestaat er geen specifiek medicijn voor de behandeling van dierlijke F-2-toxinevergiftiging. Het is noodzakelijk om tijdens de productie onmiddellijk te stoppen met het voeren van verdacht voer en het voer te testen om vast te stellen of het F-2-toxine bevat. Voor vee dat al vergiftigd is, moet ook een bepaalde behandeling worden gegeven om de verliezen te verminderen. Bij dieren met een acute vergiftiging kunnen methoden zoals intraveneuze aderlating en vochtvervanging worden gebruikt om het hart te versterken. De specifieke therapie bestaat uit het één keer oraal innemen van een concentratie van 10% Na2SO4300-500 g en het laten bloeden van 200-1000 ml uit de ader, afhankelijk van het type en de grootte van het dier. Dien tegelijkertijd 500-1000 ml 10% glucose, 500-1000 ml 5% glucose, 60 ml 40% urotropine, 500-1000 ml dextrose en 110.000 eenheden fenoltrifosfaat toe voor intraveneuze infusie. Gebruik VK opnieuw. 10ml eenmalige intramusculaire injectie. Voor dieren met een acute vergiftiging is het toedienen van een bepaalde hoeveelheid zuiveringsmedicijn ook een gunstige methode voor ontgifting en bescherming van het maag-darmkanaal.

Bij dieren met chronische vergiftiging moet eerst het beschimmelde voer worden gestopt, gevolgd door orale toediening van afkooksel van mungboon en Sophora flavescens, intraveneuze injectie van glucose en natriumkamfersulfonaat, en intramusculaire injectie van VA, VD, VE en progesteron. Voor de behandeling van uitwendige genitaliën kan 0,1% kaliumpermanganaat worden gebruikt om gezwollen genitaliën te wassen, en 3% jodiumoplossing kan worden gebruikt om het gebroken gebied af te vegen. Over het algemeen hebben dieren met chronische vergiftiging de neiging om na 3 tot 12 maanden behandeling normale fysiologische indicatoren te hebben, maar het gebruik van androgenen en tocoferolen tijdens het behandelingsproces is niet effectief.

Maïszearalenonheeft bepaalde residuen en ophopingen in het lichaam, en de tijd die het toxine nodig heeft om uit het lichaam te worden gemetaboliseerd is over het algemeen zes maanden, wat aanzienlijke verliezen en een lange tijd veroorzaakt. Het is dus zeer noodzakelijk om de nodige anti-virusmaatregelen te nemen. Controleer eerst de kwaliteit van het voer. De directe oorzaak van F-2-toxinevergiftiging in het algemeen is de aanwezigheid van schimmels in het voer, vooral in maïs, tarwe en sojabonen die besmet zijn met F-2-toxine. Wanneer voer wordt gebruikt dat voornamelijk uit deze grondstoffen bestaat, moet er dus aandacht worden besteed aan het testen, en als het eenmaal is ontdekt, mag het niet opnieuw worden gebruikt. Ten tweede, let op de opslag van voer. In sommige delen van het zuiden biedt het hete en regenachtige klimaat een gunstig klimaat en omstandigheden voor de reproductie van schimmels. Onjuiste opslag kan daarom ook besmetting door Fusarium graminearum veroorzaken.

Deze voeders moeten in een droge en geventileerde omgeving worden bewaard en er moeten enkele kunstmatige methoden worden toegepast om besmetting door rode schimmel te voorkomen. Ten derde wordt beschimmeld voer doorgaans niet meer gebruikt. Als de omstandigheden het gebruik nog steeds vereisen, kan het voer een dag en een nacht in 10% kalkwater worden geweekt, vervolgens herhaaldelijk worden gewassen met schoon water en vóór het voeren worden gemengd met kokend water. Tegelijkertijd moet worden opgemerkt dat de dosering niet hoger mag zijn dan 40%.