Seractide

1. Diagnose en behandeling van endocriene ziekten

In de endocrinologie is de kerntoepassing vanseractideligt in de diagnose van bijnierschorsinsufficiëntie en de behandeling van gerelateerde zeldzame ziekten. Met zijn hoge specificiteit en snelle werking is het een essentieel hulpmiddel geworden bij de klinische diagnose en behandeling. Voor de diagnose van bijnierschorsinsufficiëntie wordt het gebruikt in de snelle ACTH-stimulatietest, die dient als de gouden standaard voor het onderscheiden van primaire van secundaire bijnierschorsinsufficiëntie. De standaardprocedure omvat intraveneuze injectie van 250 µg, gevolgd door meting van de serumcortisolspiegels na respectievelijk 30 en 60 minuten.

Een normale fysiologische respons wordt gedefinieerd als een piekcortisolniveau groter dan of gelijk aan 550 nmol/l; een niveau onder deze drempel duidt op een abnormale bijnierschorsfunctie. Patiënten met primaire insufficiëntie (laesies van de bijnier zelf) vertonen een duidelijk abnormale reactie, terwijl patiënten met secundaire insufficiëntie (hypofyse- of hypothalamische laesies) een vertraagde of milde reactie kunnen vertonen.

Vergeleken met natuurlijk ACTH heeft het een hogere zuiverheid en betere stabiliteit en wordt het niet verstoord door endogeen ACTH. Het kan de reservefunctie van de bijnierschors nauwkeuriger weerspiegelen en diagnostische fouten verminderen.

Bij de behandeling van zeldzame ziekten is het een eerste-lijnstherapeutisch middel voor infantiele spasmen (West-syndroom), vooral geschikt voor hormoon-gevoelige kinderpatiënten. Infantiele spasmen is een ernstige epileptische encefalopathie bij zuigelingen en jonge kinderen, gekenmerkt door frequente spasmen die vaak gepaard gaan met hypsaritmie op elektro-encefalografie. Uitgestelde behandeling zal leiden tot intellectuele ontwikkelingsstoornissen. Het bevordert de uitscheiding van glucocorticoïden door de bijnierschors door MC2R te activeren, en werkt ondertussen rechtstreeks in op het centrale zenuwstelsel MC1R en MC4R om abnormale neuronale ontladingen te remmen, waardoor spasmen onder controle worden gebracht via dubbele mechanismen.

Bovendien kan het worden gebruikt als adjuvante therapie bij acute terugval van multiple sclerose. Het vermindert demyelinisatie en oedeem van het centrale zenuwstelsel door de secretie van glucocorticoïden te stimuleren, en activeert direct centrale MC4R om neuronen te beschermen, apoptose en excitotoxiciteit te remmen, de hersteltijd na terugval te verkorten en het risico op progressie van invaliditeit te verlagen. Het behoudt ook de therapeutische werkzaamheid bij sommige hormoon-resistente patiënten.

2. Behandeling van auto-immuunziekten

Met krachtige immuunmodulerende eigenschappen vertoont het bevredigende therapeutische effecten bij een verscheidenheid aan auto-immuunziekten, vooral bij sommige refractaire gevallen.

Bij de behandeling van reumatoïde artritis (RA) oefent het anti{0}}inflammatoire effecten uit via twee mechanismen: enerzijds activeert het de hypothalamus-hypofyse-bijnieras (HPA) om de secretie van glucocorticoïden te bevorderen en synoviale hyperplasie en ontstekingsreacties in gewrichten te remmen.

Aan de andere kant werkt het direct in op immuuncellen zoals macrofagen en T-lymfocyten, reguleert het de expressie van pro{0}}inflammatoire factoren (IL-1, TNF-, IL-6) en reguleert het niveau van ontstekingsremmende factor IL-10, waardoor gewrichtszwelling, pijn en ochtendstijfheid worden verlicht en de ziekteactiviteit wordt verminderd (DAS28-score). Voor systemische lupus erythematosus (SLE),seractidewordt voornamelijk toegepast op refractaire gevallen, met name bij patiënten met gecompliceerde aandoeningen van het centrale zenuwstelsel of de nieren. SLE is een multisysteem-auto-immuunziekte die nauw verband houdt met de productie van auto-antilichamen en de afzetting van immuuncomplexen.

Het product remt de proliferatie van B-lymfocyten en de secretie van auto-antilichamen, vermindert de afzetting van immuuncomplexen in de nieren en het centrale zenuwstelsel, verlicht nierontsteking en proteïnurie, beschermt centrale neuronen en verbetert neuropsychiatrische symptomen.

Vergeleken met de traditionele behandeling met hoge- glucocorticoïden, wordt er gebruik gemaakt van een lagere dosering met een significant lagere incidentie van bijwerkingen. Het kan het risico op herhaling van ziekten effectief verminderen en de levenskwaliteit van patiënten verbeteren. Bovendien heeft het beperkte klinische toepassingen bij spondylitis ankylopoetica, systemische sclerose en andere auto-immuunziekten, en dient het voornamelijk als adjuvante anti-inflammatoire therapie en regulering van het immuunsysteem.

Als zeer selectieve MC2R-agonist is het een veelgebruikt medicijn in de endocrinologie en neurowetenschappen. De hoge zuiverheid (groter dan of gelijk aan 98%), sterke specificiteit en uitstekende stabiliteit maken het een ideale keuze voorin vitrocelexperimenten enin vivodiermodelstudies.

In onderzoek naar de functionele regulatie van de HPA-as wordt deze toegepast om het regulerende mechanisme van de hypofyse-bijnieras te onderzoeken. Het wordt gebruikt om bijnierschorscellen te stimulerenin vitroom het patroon van de glucocorticoïdesecretie te observeren en het regulerende effect van ACTH op de differentiatie van bijnierschorscellen en de steroïdesynthese te verduidelijken. Inin vivoexperimenten kan injectie ervan in dieren de activering van de HPA-as onder stress simuleren, waardoor onderzoek naar de correlatie tussen stressreactie en immuniteit, metabolisme en neurale functie wordt vergemakkelijkt.

In neurowetenschappelijk onderzoek wordt het gebruikt om de fysiologische functies van melanocortinereceptoren (vooral MC1R en MC4R) te analyseren. In onderzoeken naar neuroprotectieve mechanismen wordt het bijvoorbeeld gebruikt om de rol van de MC4R-gemedieerde PI3K/Akt-signaleringsroute bij neuronale bescherming te verifiëren. In onderzoek naar eetlustregulatie en energiemetabolisme wordt centrale MC4R-activering hierdoor gebruikt om veranderingen in voedselinname en energieverbruik bij dieren waar te nemen, waarbij de regulerende rol van melanocortinereceptoren in metabolische homeostase wordt onderzocht. Bovendien is het toepasbaar op experimenten met bijnierschorscelkweek en neuronale bescherming, en biedt het technische ondersteuning voor onderzoek naar de pathogenese van verwante ziekten.

1. Neurodegeneratieve ziekten en neuroprotectie

Basisstudies hebben aangetoond dat het prominente neuroprotectieve effecten bezit, wat een veelbelovend potentieel laat zien voor de behandeling van de ziekte van Alzheimer, de ziekte van Parkinson, cerebrale ischemie/beroerte, ruggenmergletsel en andere neurologische aandoeningen.

Bij onderzoek naar cerebrale ischemie/beroerte werkt het via een glucocorticoïde-onafhankelijke route. Bij een concentratie van 200-400 nM kan het de voorhersenneuronen van ratten aanzienlijk beschermen tegen apoptose en excitotoxiciteit veroorzaakt door glutamaat, NMDA en waterstofperoxide, het infarctvolume verminderen en de neurologische functiescores verbeteren.

Het mechanisme ervan omvat MC4R-gemedieerde activering van de PI3K/Akt-route, remming van oxidatieve stress en de afgifte van ontstekingsfactoren, en opregulering van de uit de hersenen-afgeleide neurotrofe factor (BDNF)-expressie.

Bij onderzoek naar de ziekte van Alzheimer isseractideverlicht de afzetting van amyloïde en overmatige hyperfosforylering van tau-eiwit in de hersenen, waardoor de cognitieve functie bij modeldieren wordt verbeterd. In modellen voor de ziekte van Parkinson beschermt het dopaminerge neuronen, remt het overmatige microgliale activering en vertraagt ​​het de achteruitgang van de motorische functies.

Bij onderzoek naar ruggenmergletsel onderdrukt het overmatige proliferatie van astrocyten en gliale littekenvorming, terwijl het axonale regeneratie en myelineherstel bevordert om het motorisch en sensorisch functioneel herstel bij proefdieren te verbeteren. Op dit moment bevindt relevant onderzoek zich nog in de experimentele fase, maar de multi-neuroprotectieve eigenschappen ervan bieden een nieuwe richting voor de uitgebreide interventie van neurodegeneratieve ziekten.